19 Mart 2012 Pazartesi

DEVLET VE TERÖR


İnsanların, iş bölümü olmadan hayatlarını idame ettiremeyeceklerini idrak etmesiyle birlikte “Devlet” kavramının temelleri atılmıştır. Devlet, insanlar arasındaki ilişkiyi düzenlemek, insanların can ve mal güvenliğini sağlamak ve adaleti temin etmekle mükelleftir. Nevruz bahanesiyle yürütülen “Kent Terörizmi” bu temel taşın farkında olarak yorumlanmalıdır.

Türk insanı, çocuklarının iyi bir geleceğe sahip olması arzusuyla onları yetiştirirler ve insanımızın büyük bir bölümü çocuklarının özel sektörde değil, devlet sektöründe çalışmasını temenni etmektedir. Yani insanımız devlet, “garanti” olarak görmektedir ve devlete karşı içten içe büyük bir güven duygusu taşımaktadır. “Devlete kapı atmak” deyiminin kaynağı da aslında bu bilnç ve duygudur.

Devletine karşı güven duygusuyla bezenmiş ve en kalbi duygularla kendini ona teslim etmiş Türk milleti, bu güvenini var eden bazı hizmetler beklemektedir. Bunların en başında “güvenlik” gelir. Devletine vergi veren, devleti için günde en az 8 saat ter döken ve canı pahasına askere giden kişinin devletten güvenlik talebi dışında başka nasıl bir doğal isteği olabilir ki?

Şimdi gelelim Nevruz gösterilerine. Farkındayım, ben bu yazıyı yazarken halen olaylar sürüyor olacak ve bu olaylar 3-4 gün daha devam edecektir. Ancak, bu olaylardan sonra bahsedilmesi gereken bir konu varsa, o da devletin “şehir teröristleri” karşında apaçık ortada duran acziyetidir.

“Şehir teröristleri” Türk toprağında isyan bayrağı açmaya çalışmaktadır. Kısmen ve ülkemizin bazı bölgelerinde bunu gerçekleştirmişlerdir de. Görevini layıkıyla yerine getirdiğine inandığımız Türk insanı, haklı bir beklenti olarak devletinden can güvenliğini talep etmektedir. Fakat siyasi ve askeri yollardan Türk milletini vurmaya çalışan “Kürtçü Terörizm”, 25 senedir Türk ordusuna karşı sağlayamadığı zaferi, silahlı ve ekonomik güçlerini şehirlere kaydırmaya çalışmaktadır. Bunun sebebi, şehirlerde estirilecek bir terör ve ayaklanma havasıyla ikinci bir 1968-1980 dönemini Türk milletine yaşatmaktır.

“Dağ teröristleri”, 1984’ten bu yana dağlarda ve kısmen Kürt kökenli vatandaşlarımızı katlederek devletin o bölgedeki otoritesini zayıflatma, “Burada tek güç ve otorite, biziz.” mesajını verme gayreti içerisine girmiştir. 1984-2006 arasında Türk ordusunun terörizmle mücadelenin askeri kanadında verdiği başarılar, basiretsiz , gaflet uykusuna yatmış yahut ihanetle Türk milletini arkasından hançerlemiş siyasilerin etkisiz ve galesiz tavırlarına rağmen PKK’yı büyük ölçüde yaralamıştır. Ancak, AKP hükümetinin halkı uyutmaya yönelik “demokrasi” söylemleri, PKK’nın işine yaramıştır. Dağlarda kazanamayan PKK, terörizmi şehirlere çekmenin ve bir iç savaşı ateşlemenin peşindedir. Habur görüntüleri, bize bunu apaçık gösteriyor. Kahraman gibi karşılanan teröristler, devletin kurduğu seyyar mahkemelerde “yargılanmış” ve serbest bırakılmıştır. Habur olayı, PKK’nın şehirlere inme planının en büyük planıdır. Hayal edin; silahlı terörizm eğitimi almış, ideolojik olarak beyni yıkanmış, örgütlenme bilinciyle yetiştirilmiş PKK’nın haşhaşlı yüzlerce piçinin şehirlere indiğini hayal edin. İşte PKK’nın istediği, AKP hükümetinin yolunu açtığı plan, budur.

Bizim Türk milleti olarak açılan bu isyan bayrağına göz yumacak halimiz yok. Tarih bize bunu gösterir. Ben bütün kalbimle inanıyorum ki Türk milleti şanlı tarihinden vecd alarak düştüğü bu bataktan kurtulmasını bilecektir. Üstümüze düşen görev, doğal olarak ortaya çıkmış milli öfkemizi şu an için içimizde tutmak, hata ve gafletine rağmen “Yüce Devletimize” güvenmek ve zamanı geldiğinde candan, yardan, serden geçebilmeyi bilmektir. Nitekim, vakitsiz öten horozun başını keserlermiş. Akıllıca, ama milli öfkemizi kaybetmeden yolumuza devam etmek zorundayız.

18 Mart 2012 Pazar

Hayat Dersi

- Deneme bir, ki! Ses, se, si!

Yeşeren dünyamızın çiçekleri, böcekleri,
Aydınlık geleceğimizin müessirleri,
Sizlere iltifat etmek ve hayat dersi vermek için buradayım. Canlarım benim. Siz ne parlak şeylersiniz öyle.
Biliyorum, hepiniz depresyondasınız.
Size vereceğim ilk ders şudur ki, sakın depresyondayım çıkmayın. Orası rahattır, iyidir, hoştur. İntihar etmek üzereymiş gibi görünmeye devam edin.
Ne yapalım, hayat bizi bu hâle getirdi. Sevdiğimiz kızlar/erkekler bize hiç pas vermedi. Nerede pislik herifler varsa onları asiste boğdular.

Şimdi bir şarkıyla kendimize gelelim, hayâta lânet edelim:
http://alkislarlayasiyorum.com/icerik/52171/naturel-coban-lanet-olsun-bu-hayat-remix

- Ne yapıyorsun sen?
- Ne var? Hayat dersi vermeyecek miydim?
- Çık dışarı!

Mükemmelim. Alay konusu olabileceğim hiçbir şeyim yok. Hah hah ha!

Şunun gülüşüne bak, “hah hah ha” diye gülüş mü olur, bir de mükemmelim diyor ucûbe!

Mükemmel diye bir şey yok!

İdeal vardır. Mükemmel de idealin bir vasfıdır. Meselâ adalet-

Evet evet, adalet ideali(!) var?!

Adalet mefhûmu, mâlûm bir hakîkatın ifâdesi olmaktan ziyâde, hem târifine, hem de tahakkukuna imkân bulunmayan bir arzuyu takrir eder.

Demokrasi sizce adil midir beyefendi?

Demokrasi nihâyetinde çoğunluk prensibine dayanıyor. Çoğunluk prensibine uyulmazsa hiçbir iş yapılamaz, ama çoğunluğun karşısında bu karara muhalif olan bir kitle her zaman var olacaktır ve verilen karar onlar için asla “adalet”i temsil etmeyecektir. Öyle bir adalet kurmalıyız ki muhalif olanlar dahil herkes “uygun bir tepki” ile karşılasın. İşte ideal adaletin tanımını bir kez daha yapmış bulunuyorum, ve bütün meselemiz bu “uygun tepki”yi bulmaktır.

Boş hayâller kuruyorsunuz, öyle bir adalet yok!

Aslında hakîkat diye bir şey de yok fakat hakîkate ulaşmak yolundaki teşebbüslerimiz bizi bugünlere getirdi. Bilim hakîkati bulamadı diye ondan vazgeçmemiz veya bize verdiklerinin inkâr etmemiz mi gerekiyor?!

Hakîkat diye bir şey de yok!

Şuursuzluğa gerek yok.

- Niye dışarı çıktın?
- Kovuldum. Kalk gidelim.

Sizin idealleriniz nelerdir peki?

Ben ideallerim hakkında konuşmam.

- Hiçbir şeyden hoşlanmıyorsun, çok huysuzsun. Duygusuzsun. Neyi seversin sen?
- Hayat dersi vermeyi sevmiyorum. Hiç böyle bir maksadım olmadı. Sana bir şiir okuyayım mı?

ben, sen, o

biz, siz, onlar

bizsiz onlar

bizonlar

ve

hiç olmamış olanlar

oluyor

iç sesim kısılmış

hepsi galiba

16 Mart 2012 Cuma

Yozlaşma

Yozlaşma kelime anlamı olarak;
1.Özündeki iyi nitelikleri birtakım dış etkenlerle zamanla yitirmek, soysuzlaşmak, özünden uzaklaşmak, bozulmak, dejenere olmak, tereddi etmek.
2. Bir şey, manevi anlamda değer yargılarını, özelliklerini ve niteliklerini yitirmek, bozulmak, dejenere olmak, özünden uzaklaşmak. anlamlarına sahip.
Bahsetmeye çalışacağım olaylarda ilk anlamdan daha çok 2. anlamı daha iyi açıklıyor bu kelimeyi.Çünkü anlattıklarımı yapanların özünde iyi nitelik olduğundan şüpheliyim açıkçası...
Son yıllarda internetin yaygınlaşmasıyla kültürel yozlaşma son derece korku verici hale geldi.Sosyal paylaşım ortamlarında insanların toplum içinde yapamadıklarını yapmaya çalıştıklarını görüyoruz.İnsanlar oldukları gibi değil bambaşka bir karaktere bürünüyorlar.Konuştukları kelimeler değişiyor, 2 dili bir arada bile konuşabiliyor! Sokakta görsen seni tanımıycak arkadaşların oluyor.Sosyal paylaşım ortamlarında yabancı kaynaklı espiriler konuşmalar sürüp gidiyor.İnsanları kültürleri bir bakıma yozlaşıyor. Kendi kültürümüzde yeri olmayan (yabancı özentisi)şeyleri kabullenip kültürel yozlaşmaya katkıda bulunuyorlar.Ne yazık ki küçük yaştaki çocukların bile nasıl bir kültürle büyüdüğünü görmek bile insanı yaralıyor...

Bu yazıyı yazma amacım aslında artık Facebook, Twitter gibi yerlerdeki insanların davranışları. Bu insanlar her türlü olaya sert bir şekilde yorum yapıp, sözde olan biten olaylarla yakından ilgilenip "tepkisini!" koyup 2 dakika sonrasında ise hiç bir şey olmamış gibi yozlaşmaya devam ederler. Konuştukları dili anlamak maalesef mümkün değildir. Bir bakarsın İngilizce yazarlar bir bakarsın Türkçe... Ve bu insanlar karşı karşıya yapmıycağın şeyleri gülemiyceğin espirileri internet ortamında yapıp katıla katıla güldüklerini belirten ifadeler yazarlar. Ve en önemlisi de bu insanlar kendini "Çağa ayak uydurmuş elit insan" olarak görürler. Onların yaptıklarını yapmıyorsan seni sefil görürler.
Halbuki kimin sefil olduğunu elbet eninde sonunda anlayacaklardır.

Deneme

Deneme 1-2